Witaj na blogu!

Witaj na stronie poświęconej mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących funkcjonowania świata mediów. Podpowiem jak wypromować swoją firmę za pomoca reklamy w Interencie.
Zapraszam d aktywnego śledzenia mojej strony!

Witaj na blogu!

Witaj na stronie poświęconej mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących funkcjonowania świata mediów. Podpowiem jak wypromować swoją firmę za pomoca reklamy w Interencie.
Zapraszam d aktywnego śledzenia mojej strony!

Witaj na blogu!

Witaj na stronie poświęconej mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących funkcjonowania świata mediów. Podpowiem jak wypromować swoją firmę za pomoca reklamy w Interencie.
Zapraszam d aktywnego śledzenia mojej strony!

Witaj na blogu!

Witaj na stronie poświęconej mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących funkcjonowania świata mediów. Podpowiem jak wypromować swoją firmę za pomoca reklamy w Interencie.
Zapraszam d aktywnego śledzenia mojej strony!

Witaj na blogu!

Witaj na stronie poświęconej mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących funkcjonowania świata mediów. Podpowiem jak wypromować swoją firmę za pomoca reklamy w Interencie.
Zapraszam d aktywnego śledzenia mojej strony!

 

INNY ARGUMENT

Inny argu­ment na rzecz pokoju to postęp techniki wojennej. Interesująca w tym względzie była wspomniana już j: praca J. Blocha, w której autor przedstawił wnikliwą analizę skutków gospodarczych i politycznych ; współczesnej wojny.W państwach kapitalistycznych od połowy XIX  W’ieku zaobserwować można fakt, że część kapitalistów zachowuje dużą rezerwę wobec wojennych zamierzeń rządów, nie widząc w nich dla siebie interesu, gdyż wojna — jakkolwiek faworyzuje przemysł zbrojeniowy oraz wiele innych przemysłów  związanych z prowadzeniem działań wojennych — odbija się ujemnie na pozostałych działach gospodarki. Takie stanowisko zajmowała część kapitali­stów w Anglii w drugiej połowie XIX wieku udzie- j łając poparcia ruchom pacyfistycznym.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ZNAMIENNA REAKCJA

Znamienna w tym względzie była reakcja londyńskiej giełdy przed wybuchem I wojny światowej, kiedy to koła bankowe obawiały się, że na skutek udziału Anglii w wojnie nastąpi przerwanie kontaktów handlo­wych, obniżenie dochodów z inwestycji i ruina brytyjskiego rynku finansowego. Tego rodzaju kalkulacje były także jednym z motywów, które skłoniły niektórych kapitalistów amerykańskich do aktywnego włączenia się do ruchu pacyfistycznego. Przy­kładem jest tu właściciel koncernu produkującego dynamit: Alfred Nobel, fundator słynnych nagród przyznawanych za osiągnięcia naukowe, literackie  oraz za zasługi dla sprawy pokoju, i Andrew Carnegie, „król stali”, twórca znanej fundacji pokojo­wej oraz fundator Pałacu Pokoju w Hadze.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

INNY NURT

Także w dobie obecnej mówić można o „pacyfizmie mię­dzynarodowym wielkiej burżuazji”. Podkreślić na­leży, że pacyfizm ten odgrywa pożyteczną rolę jako jeden z elementów światowego ruchu na rzecz po­koju. Tak np. z inicjatywy kapitalisty amerykań­skiego Eatona odbywają się od szeregu lat konfe­rencje Pugwash, na których naukowcy krajów ka­pitalistycznych, krajów socjalistycznych i krajów Trzeciego Świata dokonują wymiany poglądów na temat spraw mających istotne znaczenie dla pro­blemów pokoju i rozbrojenia. Inny jeszcze nurt w ruchu na rzecz pokoju wią­zał się z rozwojem idei socjalistycznych. W poglą­dach socjalistów utopijnych występowały wyraźne akcenty pacyfizmu. Saint-Simon głosił, że wojna przynosi szkodę producentom.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WAGA KORZYŚCI

Zwo­lennicy Fouriera podkreślali wagę korzyści, jakie ma pokojowa organizacja wymiany handlowej mię­dzy narodami. Wskazywano często na konsekwencje wojny dla gospodarki narodowej: „Trzeba pięćdzie­sięciu lat pokoju, by wyleczyć się z następstw kilku lat zwycięstw.” W tym okresie zainteresowanie ro­botników w utrzymaniu i zabezpieczeniu pokoju miało jeszcze charakter ogólny, podobnie jak innych klas zainteresowanych w rozwoju gospodarczym kraju. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku krystali­zuje się^stanowisko klasy robotniczej w sprawie po­koju. Kongres Międzynarodowego Stowarzyszenia Robotników w Lozannie w 1867 r. podejmuje rezo­lucję stwierdzającą, że wojna „obciąża głównie kla­sę robotniczą , natomiast pokój jest „pierwszym warunkiem powszechnego dobrobytu”.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

KLASA ROBOTNICZA

W rok później na kongresie w Brukseli wyłoniły się różnice zdań co do środków, jakimi klasa robot­nicza mogłaby przeciwstawić się próbom rozpętania nowych wojen. Podczas gdy jedni sądzili, że nacisk opinii publicznej powinien zapobiec wojnom, więk­szość na wniosek sprawozdawcy Longueta zaleciła klasie robotniczej „zaprzestanie wszelkiej pracy w przypadku, gdyby wojna miała wybuchnąć”. W cza­sie wojny francusko-pruskiej (1870—1871) nie pod­jęto jednak żadnych prób zorganizowania strajków. Manifest Ogólnej Rady Międzynarodówki wyraził jedynie „nadzieję, że ta wojna dynastyczna nie wyrodzi się w wojnę między narodami” i że „sojusz klas robotniczych wszystkich krajów doprowadzi do unicestwienia wojny”.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

NA NASTĘPNYCH ZJAZDACH

Na następnych zjazdach mię­dzynarodowych przedstawiciele organizacji robotni­czych podkreślali, że „istnieją wprawdzie ludzie klasy, którym wojna przynosi niekiedy zyski, dla robotników jednak zawsze wiąże się ona ze strata­mi”, ale twierdzili też, że wojna europejska, jakkol­wiek przyniesie zniszczenia i cierpienia, stworzy warunki sprzyjające ostatecznemu zwycięstwu klasy robotniczej. Międzynarodówka wzmaga swe zainteresowania problematyką pokoju na przełomie XIX i XX wie­ku, w miarę jak wzrasta naprężenie w stosunkach między państwami europejskimi. Na kongresach Międzynarodówki rysują się różne stanowiska: obok skrajnych pacyfistów głoszących, że każda wojna za­sługuje na potępienie i że „ojczyzna nie interesuje proletariatu”, wypowiadane są poglądy, że wojna może mieć charakter obronny, że tylko z takimi wojnami trzeba się liczyć, jakkolwiek życzyć ich sobie nie należy.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

UCHWAŁY KONGRESÓW

Na kongresie w Bazylei w 1912 ro­ku wniosek zmierzający do zalecenia strajku po­wszechnego, popierany przez delegatów rosyjskich, serbskich, hiszpańskich i szwedzkich, napotyka sprzeciwy głównie delegatów niemieckich. Argu­mentują oni, że zorganizowanie takiego strajku jest nierealne w warunkach mobilizacji oraz relatywnej słabości związków zawodowych w porównaniu z po- państwa niemieckiego. Uchwały kongresów przed I wojną światową ograniczają się do zaleceń w sprawie zapobiegania wojnom, ograniczenia zbro­jeń, obowiązkowego rozjemstwa, zniesienia tajnej dyplomacji oraz ogólnego zalecenia, by w każdym kraju klasa robotnicza zastosowała środki, które w danej sytuacji politycznej i społecznej mogą okazać się skuteczne.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn